Zoals de leerling thuis speelt, speelt hij/zij nergens

16 juni 2017

Deze variatie op het spreekwoord:

’zoals het klokje thuis tikt tikt het nergens’ was een grapje die de ronde deed op het conservatorium in Groningen waar ik gitaar studeerde.

Het was nog waar ook: 

niet alleen voor de leerlingen die we zelf lesgaven: als student om een beetje bij te verdienen, of op onze stageplek, maar ook voor medestudenten en soms, als we heel eerlijk waren, ook voor onszelf.
Er was een medestudent die prachtig kon spelen. Dat was alleen hoorbaar wanneer je heel stil stiekem achter de deur luisterde, je oor op het sleutelgat legde en niet de kamer binnenkwam waar hij zat te spelen.
Zodra anderen naar hem luisterden veranderde de mooie warme toon die uit zijn gitaar placht te komen in een miezerige, blikkerige klank en maakte hij veel fouten.
Doodzonde van dat talent dat zo overvloedig aanwezig was.
Hij heeft later een ander beroep gekozen.

De laatste jaren merk ik 

dat deze waarheid als een koe in mijn lespraktijk aan kracht verliest. Ik hoor nu regelmatig: ‘het is nog nooit gelukt, thuis, maar nu gaat het.’
Tijd voor wat inzicht in hoe dat werkt. Ik haal er 1 aspect uit en bespreek vandaag niet andere belangrijke zaken zoals het belang van regelmatig oefenen, veel spelen e.d..

In een les begin ik meestal spelenderwijs 

met wat oefeningen. Welke, dat hangt van de situatie af. Ik heb geen vastomlijnd plan. Iedereen komt anders binnen, iedere cursist zit anders in elkaar. Het doel is om te ‘landen’ en om in balans te komen met je motoriek, je gedachten en je gevoel. Sfeer is belangrijk. Voor mij en voor de ander. Het gevoel dat je welkom bent en dat wat je doet ok is, of je nu faalt of slaagt: jij als mens bent geslaagd met alles erop en eraan.
Dan: de muziek.
Dat gaat dan of goed, of niet. Ik heb daar geen oordeel over: problemen en moeilijkheden zijn voor mij interessant, successen daar word ik blij van.
Bij navraag aan een paar leerlingen over dit onderwerp kwam als antwoord: ‘ik voel me op mijn gemak bij jou.’
Aha, dat is acceptatie. 
Hartelijke acceptatie. In de les gegeven door mij aan de ander.
Door die acceptatie verdwijnt nervositeit en kan je gewoon aanwezig zijn zoals je er nu bijzit zonder angst voor falen of oordeel.
Dit is het beste wat je jezelf ook kan geven.

Mijn tip voor vandaag: 

accepteer jezelf zonder te oordelen over je gebreken en niet- perfectie, zodat je je kunt richten op de muziek en deze zonder externe belemmeringen kan stromen zoals dat nu gaat.
En een nieuwe waarheid werkelijkheid wordt:

Zoals de leerling thuis speelt, speelt hij/zij overal.

16aa6f0fd136ba74cc86fc0e6200f844.png

Heb je een specifieke vraag over dit artikel?

Stuur me een mail (info@muzinmuziek.nl) of vul het formulier op de site in.

Wil je automatisch meer van deze artikelen in je inbox?

button_meld-je-dan-hier-aan.png

*gratis *je zit nergens aan vast *uitschrijven kan op elk moment *geen spam *je mailadres wordt alleen gebruikt om je artikelen te sturen

Terug naar overzicht