Waarom meedoen aan Idols geen goed idee is

26 april 2016

Veel mensen die musiceren willen optreden. Sommigen doen dat in het groot, anderen in kleine kring. Een aantal mensen is er erg bedreven en gedreven in, een groot deel gemiddeld, een ander deel doet het heel weinig.

Sommigen spelen zo goed dat ze er een cd van maken en een fanclub hebben.

Anderen, de meesten, willen dat helemaal niet, maar vinden het wel fijn voor of met anderen te spelen. Net als schilderen heel fijn is voor veel mensen, waarde heeft en gewaardeerd wordt, maar hun doeken niet in het Rijksmuseum hoeven te hangen.

En hier raken we meteen het punt waarover ik het wil hebben: wat doen we met de resultaten?

Prijzen we de ‘goede’ de hemel in en kraken we de ‘slechte’ af? Zoals in Idols bijvoorbeeld gebeurt.

Zondag heb ik dat programma weer 5 minuten bekeken, toen was mijn tolerantieniveau alweer overgelopen.

Wat een vervelend, prestatiegericht wereldbeeld spreekt daaruit. Competitie, winnen, de beste zijn en de rest kan ophoepelen. Waarom? O ja, het doel van het programma.

Deze competitieve manier van optreden is maar een heel klein onderdeel van de vele mogelijkheden binnen muziek. En de meeste mensen worden er niet blij van.

In mijn opinie gaat het in muziek om verbinding, jezelf uiten, verklanken wat niet in woorden te vatten is. En dat doe je ook met en/of voor anderen.

Om dat te kunnen is er een zekere mate van veiligheid nodig. Immers: je wil iets laten horen wat voor jou van waarde is en misschien ook kwetsbaar, iets van jezelf.

De veiligheid die nodig is om dit te kunnen doen omvat: fouten mogen maken, gerespecteerd worden. Heel simpele, basic veiligheid.

Elke muziekdocent weet hoe het werkt en streeft ernaar tijdens uitvoeringen iedereen te laten schitteren op zijn of haar niveau. Schitteren. Iedereen. Mogen zijn zoals je bent zonder dat er onmogelijke eisen gesteld worden. Met het groeien van vaardigheden en zelfvertrouwen kunnen ook grotere podia worden beklommen zonder dat faalangst toeslaat.

Het andere punt is: een podium zoeken die bij je wens en mogelijkheden past. Dus geen deelname aan Idols als je twee maanden zangles hebt, zoals ik zondag zag. Dan is optreden tijdens een huiskamer-achtig concert een stap die groot genoeg is.
Wees realistisch hierin en pest jezelf niet.

Zelf ben ik begonnen met het organiseren van heel kleine muziekavonden naast de grotere concerten.

Mooi te zien hoe zelfvertrouwen groeit op een natuurlijke manier, lang gekoesterde wensen gerealiseerd worden, ervaren wordt dat met en voor anderen spelen heel leuk is en dat je muziek waarde en inhoud heeft, ook als je geen opvallend talent hebt.

Waar ging het ook al weer over: jezelf uiten, verbinding voelen, verklanken wat niet in woorden te vatten is. Dit is haalbaar voor iedereen die aangesproken en geraakt wordt door muziek.

Muziek is een taal die iedereen begrijpt, daar heb je geen woorden voor nodig.


En nu ga ik mijn gitaar pakken en studeren!

Veel plezier met de muziek,

Terug naar overzicht