Volg je hart

7 november 2016

Het was denk ik een half jaar geleden, of iets langer, dat ik via Facebook een geweldig mooi instrument zag. Ik had nog nooit zoiets gezien en was op slag verliefd. Wat een fijn en mooi ambachtswerk zat daarin en wat een fantastische vormgeving. De combinatie van 3 instrumenten in één sprak me ook erg aan.

Ik stuurde de maker van dit kunstwerk, die in Engeland woont, een mail met de vraag of dit instrument te koop was, zonder te weten waar ik dit voor zou gaan kunnen gebruiken.

De volgende ochtend kwam het antwoord. Nee, het is niet te koop, dit was nog een concept, ja in de toekomst wordt het in productie genomen, en, by the way, je kunt ook in het Nederlands schrijven, want hij had in Nederland gestudeerd. In Groningen. Nu, dat is ook toevallig.. ik heb ook in Groningen gestudeerd.

Een paar maanden later kreeg ik een mail met de vraag of ik nog steeds interesse had in het instrument. Het was nu klaar om in productie genomen te worden. WoW. Maar ja, ik had nog niet het geld ervoor. Echt ambachtswerk kost wat. Dus ik mailde dat ik nog steeds belangstelling had, maar dat het nu nog niet ging. Hoe klonk het, trouwens?

De volgende dag kwam er uit een totaal onverwachte hoek geld naar mij toe. Het benodigde bedrag. Ik twijfelde niet langer en bestelde het instrument.

En hoorde daarna lange tijd niets.

Tot in de herfstvakantie. Weer een mail: Het instrument was klaar en hij kwam naar Nederland en was van plan het mee te nemen. Kon ik vrijdag op Schiphol zijn om het over te nemen? Dat was lastig, want ik zou dan net in Drenthe of Groningen zijn voor een paar dagen vakantie. Dat was toevallig, want hij ging naar….. Groningen.

In Groningen, op het station hebben we elkaar ontmoet. Hij met een grote houten kist op wieltjes en zijn gewone koffer. We hebben koffie gedronken bij Starbucks waar hij het instrument heeft gecontroleerd. Een vliegreis kan wel eens vervelende gevolgen hebben voor bagage. We hebben lang gepraat, op het instrument gespeeld. Hij had zich de laatste week uit de naad gewerkt alles op tijd klaar te hebben. Zijn zoontje had op de ochtend van vertrek het instrument een goede reis gewenst. Het was echt leuk en inspirerend inzichten en ervaringen uit te wisselen. Op de foto hieronder zie je mijn dochter en onze hond op de kist waarin het instrument zit, terwijl we wachten op de trein.

dochter met hondje en de mini maestro

 En nu, nu heb ik een mini-maestro. Na een werkdag speel ik er even op. Ik word er blij van. Het heeft een heel fijne klank en je kunt er goed op trommelen.

Ik ben blij dat ik mijn hart heb gevolgd. Waarom dit instrument mij zo raakte weet ik nog steeds niet. De ambacht? Vormgeving? Speelsheid? Misschien is dat ook niet zo boeiend, maar is het luisteren naar iets dat resoneert met je hart voldoende.

Als ik er goed op kan spelen (ik ben er echt een beginner op), dan laat ik het je weten.

Terug naar overzicht